2) N.a.v. de Wanda Reisel-opmerking. Ik zat deze week met Wanda R in een panel waarin het ging over de toekomst van de roman (Oek de Jong had daar een praatje over). Mijn stelling toen was dat je als schrijver toch ook altijd probeert het genre van de roman zélf verder te helpen, de kunstvorm verder te ontwikkelen. Zoals Flaubert voor 't eerst alleen maar via de personages sprak (vrije indirect rede is door hem uitgevonden in Mme Bovary), en zoals Joyce nog verder ging door een microfoon in het hoofd van zijn personages te hangen, en zoals Houllebecq ineens het sociologische essay aan de roman toevoegde.
Mijn vraag: zijn jullie als 'gewone lezers' (zeg ik nu maar even) ook op zoek naar zulke vernieuwingen? Waar zie je die (in de Nederlandse literatuur)? En zie je ze ook in Euforie? Of is dit een onderwerp waar lezers in het geheel niet mee bezig zijn, en willen ze zich 'gewoon' kunnen verliezen in een verhaal?
Dit is geen vraag voor een doorsneelezer. Moet je niet kennis hebben van literatuur om te kunnen beoordelen of iets vernieuwend is, ja dan nee?
BeantwoordenVerwijderenIk ben iemand die graag in een verhaal verdiept raakt, maar dat wil niet zeggen dat de vorm onbelangrijk is. Ik ben er niet naar op zoek, naar vernieuwing, maar het komt als vanzelf wel op mijn pad: soms bevalt het, soms niet.
Smaakverschil denk ik.
Interessante vraag! Ik weet niet of je een echte kenner moet zijn om te kunnen beoordelen of iets vernieuwend is. Soms word je als lezer ineens verrast - aangenaam of niet- door een totaal andere manier van vertellen dan je gewend bent. Ikzelf ben hier zeker naar op zoek. Nieuwe manieren van vertellen vond ik bijvoorbeeld in het werk van Charlotte Mutsaers (Rachels Rokje)En in Euforie is de afwisseling van essayistische stukken en verhaal opvallend. En ook het niet inlossen van de verwachting van de lezer, die op zoek is naar een duidelijk plot.
BeantwoordenVerwijderenDit kan in elk geval een boeiend discussiepunt zijn zaterdag. Mijn indruk is dat recensenten en literaire juryleden vaak juist wel het vernieuwende zoeken, en de plot ze minder doet. Misschien omdat ze er zoveel moeten lezen.
BeantwoordenVerwijderenZie ook de opmerking van de Libris over de Ikea roman...
Heb je als schrijver niet een basis nodig? En is dan een Ikea-roman zo fout? Er zijn zeer veel lezers die dat prettig vinden. Moet je fdan niet vernieuwen? Natuurlijk wel!! Ik vind het geschenk van Kees van Kooten een heerlijk boekje omdat het beide combineert..
BeantwoordenVerwijderenEn zelf doe je dat immers ook, Christiaan?
Ben het eens met literatuurkenner hierboven, soms word je getroffen door iets nieuws, en dat is fijn! Ik vond het essayistische ook vernieuwend, het 'kom mee..' en daarmee dus de verteltrant verfrissend. Het plot was wat mij betreft wel een echt plot en in lijn met de rest van het boek en het gedrag van Johannes, zoals ook in de analyse in het blogstukje 'Euforish BOuwwerk' wordt beschreven. Kortom, ja, ik kon me in het verhaal verliezen en vond het vernieuwend, dus het kan samengaan!
BeantwoordenVerwijderenIk ben het er zondermeer mee eens dat vernieuwing an sich goed. Het is prettig om van tijd tot tijd verrast te worden bij het lezen van een boek. Ik heb dat destijds ook meegemaakt bij het ontdekken van Kafka, Joyce, Lowry en Houellebecq.
BeantwoordenVerwijderenEchter, vernieuwen 'om te vernieuwen' kan teleurstellende resultaten opleveren terwijl een creatief ei gelegd langs de meer begaande wegen juist tot een juweeltje kan leiden.