Euforie
Vlot geschreven boek. De twee verhaallijnen maken het
aantrekkelijker waarbij ik de middelbare
school hoofdstukken beter vind ( de
leraren ook wel erg een karikatuur). De hoofdpersoon wordt genuanceerd
neergezet als bangig dromend en weinig
daadkrachtig. De andere personen zijn
soms teveel een karikatuur en eenzijdig qua persoonlijkheid. Ter vergelijking:
de Noorse schrijver Knut Hamsun kon als geen ander hoofdpersonen subtiel en menselijk
laten evolueren in hun karakters zelfs
van positief naar negatief en omgekeerd.
Ik bewonder de werklust van Christiaan Weijts
om zich te verdiepen in de architectuur en dat was informatief. Taalgebruik
is vlot maar de dosis latijn en kennis
der Grieken(beetje koketterend} voegt te weinig toe. Het zeer actuele karakter
is voor mij ook een beetje te bekend en daardoor saai. Het meest onduidelijk en
voor mij te simpel is het bekoelen van de relatie tussen Vermeer en Celine. Als
dit overal zo zou gaan komen we snel op 90 % echtscheiding in Nederland. Ook de
dreigbrieven en de dader ervan zijn voor mij ongeloofwaardig. De onderliggende
maatschappijkritiek is terecht maar kan me niet aan het denken zetten. Als ik tengevolge
daarvan een boodschap met nawerking zou moeten overhouden is dat toch miniem.
De compositie van alles is goed doordacht maar voor mij teveel in één boek. Ik
houd van weinig en subtiel en daar veel differentiatie in die spanning opbouwt.
Garcia de Marquez schijnt ooit in een
van spaarzame interviews gezegd te hebben. “Mensen lezen veel bedoelingen en
betekenissen in mijn boeken waar ik geen weet van heb en dat vind ik prima”
Christiaan Weijts stopt heel veel
bedoelingen in zijn boek dat desondanks voor mij toch saai blijft.
Tot slot: Als je columns van Christiaan leest tref je een
keurige erudiete heer met beschaafd taalgebruik aan. Wat me intrigeert is hoe
de schrijver zich voelt als hij het expliciete taalgebruik uit zijn boek
Euforie hanteert. Als ik Hugo Claus of Gerard Reve lees denk ik, de man zal wel
zo zijn ongeveer, en bij Christiaan weet ik dat niet.
Toon Mentink
Hoi Toon, dank voor je reactie! Het is gelukt. Ik vind het grappig wat je schrijft over de relatie tussen Vermeer en zijn vrouw. Het is inderdaad zo dat die bekoelt en dat de hoodpersoon geen actie onderneemt om zijn huwelijk te redden. Wellicht tekenend voor zijn karakter?
BeantwoordenVerwijderenBen ook nieuwsgierig naar de reactie van de anderen! Zet het boek jullie ook niet aan het denken?
Hoi,
BeantwoordenVerwijderenWat Toon hier schrijft is eigenlijk een weergaven van hetgeen hij met ons heeft gedeeld op de avond van 4 maart. Daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen.
Het toegevoegde filmpje gaf mij het idee dat de schrijver de hoofdpersoon anders over heeft willen laten komen dan hij op mij is overgekomen. Eigenlijk niet anders dan in het echte leven, je hebt geen idee hoe je over komt op anderen, net zomin als de ander kan weten hoe hij of zij overkomt op jou. Dat alleen al vormt een bron voor mogelijk misverstaan.
Ik ben het met Toon eens dat er inderdaad wel heel veel in het boek zit. Wat als gevolg heeft, denk ik, dat het ene wellicht beter/meer uitgewerkt is (het verleden en Isa) en het andere weer minder (de 'scheiding' met vrouw en kind, de dreigbrieven schrijver). Ben benieuwd wat de andere bloggers daarover denken, want ik ben er zelf nog niet helemaal uit merk ik...
BeantwoordenVerwijderendenk wel dat die relatie bewust zo beschreven is, geen drama, ze gaat gewoon weg. Gaat gewoon aan hem voorbij. Intense gevoelens die beschreven worden in de relatie met Isa staan daarmee in contrast.
BeantwoordenVerwijderenIs niet de plot ondergeschikt aan hetgeen de schrijver wil vertellen? Zoals dat in literatuur vaak het geval is??
BeantwoordenVerwijderen